Eentonig

“Is dat nou niet eentonig, die Sint Olavsroute?”, vroeg de Hollander met de basketbalpet in het wegrestaurant. Spiedend flitsten zijn bruine kraaloogjes van mij naar zijn vrouw, die in de rij voor de kassa stond met een zwaarbeladen dienblad. “Ja, zo’n Camino in Spanje, dat lijkt me wel wat”, vervolgde hij, “dorpje in, dorpje uit, terrasje op, terrasje af…” Hij lachte schor. Zonder op mijn antwoord te wachten voegde hij zich bij zijn vrouw en zijn halve liter bier.

Eentonig? dacht ik. Hoe kan lopen in de natuur ooit eentonig zijn? Zeker niet in Zweden en Noorwegen, waar na de lange koude winter van de ene op de andere dag een bom ontploft van honderd tinten groen en ontelbare wilde, geurende bloemen. Waar je het water zo kunt drinken uit de rivier, die zo helder is dat je de stenen op de bodem kunt tellen. Waar je in de dichte bossen oog in oog kunt komen te staan met herten, vossen, elanden of zelfs beren…

Mijn hart zingt mee met de vogels, zoemt mee met de insecten, bruist mee met de stroomversnellingen en watervallen. Mijn huid gloeit van de lentezon en de frisse wind. De Zweedse en Noorse taal klinken als een vreemd maar ook vertrouwd lied. Ik voel me vrij en gelukkig, zo gelukkig dat het bijna pijn doet.

Ik weet dat ik op moet passen als ik zo euforisch ben. Als het opeens koud wordt, of juist te heet, als ik moeier word, niet goed eet of slecht slaap, te veel tegelijk moet doen of ergens tegenopzie, kan mijn stemming zomaar omslaan. Vaak krijg ik eerst migraine, of een buikpijnaanval. Of ik word duizelig en ga me onwezenlijk voelen, alsof ik boven de grond zweef. Het is zaak om dat stadium voor te blijven. Maar vaak ben ik te laat. Dan vind ik opeens niets meer leuk en voel me ellendig, klein en mislukt.

Ook nu nog, na jaren therapie, blijf ik het moeilijk vinden om te voelen wanneer ik gas terug moet nemen. Er zit geen rem op mij. Dus dender ik door, tot mijn lichaam het overneemt en ik wel moet stoppen. Tijdens deze pelgrimstocht wil ik aan de veilige kant van de grens blijven. Ik ben alleen; als het mis gaat en ik een paniekaanval krijg, is er niemand die me kan helpen. Dus heb ik regelmatig een rustdag ingepland. Maar de praktijk laat zich moeilijk plannen…

Anderhalve week geleden voelde ik me bij het opstaan wat duizelig. De vorige dag had ik 30 km gelopen, dus was ik moe. Eigenlijk wilde ik blijven liggen, maar in mijn schema stond dat ik nog een dag door moest wandelen. Dus vermande ik me. Tijdens het lopen voelde ik me steeds lichter in mijn hoofd worden. ’s Nachts kwam de buikpijnaanval en daarna de angst. Gelukkig had ik oxazepammetjes bij me.

Nee, eentonig is mijn reis niet te noemen… En hoewel ik steeds opener word over mijn kwetsbaarheden, deelde ik dat laatste voorval niet op Facebook. Net zo min als ik repte over andere moeilijke momenten. Als ik mijn man en kinderen mis. Als ik bang ben in het donker, voor geesten, of voor alles wat ik niet kan. Te emotioneel, denk ik dan. Of ik ben bang dat mensen zeggen: “Zie je wel!” Of: “Net goed”. Dus deel ik dan maar liever een foto van een geweldig Vikinghuis, of een adembenemende waterval.

Maar ooit wil ik het hele verhaal vertellen. Omdat ik denk dat dat nodig is. In elk geval voor mij.

www.doemeemetmind.nl/actie/francine-postma

Reacties zijn gesloten.