Normaal

“Is deze rode jurk niet te?” vroeg ik aan mijn man. “Tja…” zei hij. “Het is maar welke boodschap je wilt uitdragen. Hij knipoogde. “‘Ik ben Francine en ik ben eigenlijk heel onzeker’ is misschien niet heel geloofwaardig in deze outfit…”
“Nou, dat is dan jammer!” zei ik stoer. Maar toen mijn man en kinderen waren vertrokken, ging ik toch naar boven om een andere jurk aan te trekken. Een blauwe. Ooit las ik, dat je in het blauw rustig en stabiel overkomt.

Als ik iets niet ben, is het rustig en stabiel. Maar ik wil het wel heel graag zijn, al mijn hele leven. En ook zelfstandig, betrouwbaar en… normaal.

In de trein naar Amersfoort zag ik een blonde vrouw. Ze droeg smaakvolle, parelmoeren oorbellen en een mooie blauwe hanger om haar nek. Een vriendelijk, open gezicht had ze. “Zou zij ook op weg zijn naar de ambassadeursdag?” flitste er door me heen. Maar nee, natuurlijk niet, deze vrouw was veel te leuk. Veel te geslaagd. Veel te… normaal. Die ging vast gewoon naar haar werk, iets interessants en nuttigs doen, iets met vakmanschap en verantwoordelijkheid.

In het zaaltje Van Samen Sterk Zonder Stigma waren al een stuk of tien mensen, voor het overgrote deel vrouwen. Er was koffie, er was thee, er waren stroopwafels. Er was een beamer en er stonden stoelen in een kring. Wat was het lang geleden dat ik zo’n zaaltje van binnen had gezien. De laatste keer was in groepstherapie bij PsyQ, vier jaar geleden. Een jaar lang zat ik elke donderdagochtend in zo’n kring en deelde lief en leed met zeven andere mensen die allemaal waren vastgelopen, net als ik. Met geen van hen had ik nu nog contact. Gek eigenlijk, hoe die dingen gaan.

Terwijl ik nog even doormijmerde, ging de deur open. De blonde vrouw uit de trein stapte binnen. We keken elkaar aan en begonnen te lachen. “Jij ook hier?” zei ze even later. “Ik zag je in de trein en dacht even: zou die ook op weg zijn naar de ambassadeursdag? Maar toen dacht ik: Nee, dat kan niet. Die is veel te normaal”.

Reacties zijn gesloten.