Ik weet nog goed hoe ik met het ding terugreed van Utrecht naar Amsterdam. Achter mijn verkering en een bevriende brommerveteraan scheurde ik langs het Amsterdam-Rijnkanaal, in de striemende regen en wind. Ik had nog nooit op een brommer gereden. Ja, achterop. Maar zelf zo’n  ding besturen was andere koek. Hij had drie versnellingen, en daar kreeg je hem niet zomaar in. Nee, je moest eerst even veel gas geven, en dan, terwijl de motor brulde, moest je in één soepele beweging doorschakelen. Als je het niet soepel genoeg deed, sloeg de motor af. En als dat te vaak gebeurde, verzoop je hem, aldus de brommerveteraan. Ik weet niet hoe vaak we die avond gestopt zijn, maar ik gaf niet op! Doorweekt, verkleumd maar apentrots reed ik in het pikkedonker Amsterdam binnen.

Al gauw was ik niet meer van mijn Simson te slaan. Het bleek, dat hij heel erg hard kon. Volgens de bevriende brommerveteraan kwam dat, omdat hij stiekem de motor van een motor had. Het was zaak nooit gepakt te worden door de politie, bezwoer hij mij. Want dan was ik hem kwijt. Overdag hield ik me dan ook keurig aan de snelheidslimiet. Maar ’s nachts kon ik me soms niet beheersen en scheurde ik met 80 kilometer per uur door de straten. Ik genoot van de verraste  blikken van medeweggebruikers, als ik wegspoot bij het stoplicht. Uiteraard droeg ik op de Simson expres korte rokjes en hoge hakken, reuze onpraktisch natuurlijk en stervenskoud. Ik bezondigde me zelfs aan het cliché der clichés: het afzetten van mijn helm en dan mijn lange haar omstandig losschudden. Ach, ik was 19. Eén keer viel ik. Dat was schrikken. Ik kreeg de Simson half bovenop me. Hij was heel erg zwaar. Een voorbijganger schoot me te hulp.  Van mijn panty was toen niet veel meer over. 

Toen mijn verkering  uit ging, raakte de lol er vanaf. Steeds vaker bleef de Simson Schwalbe ongebruikt langs de gracht staan. Hij raakte bedekt met de kleverige uitwerpselen van rupsen. Hij begon her en der roestplekken te vertonen.  Ik had geen geld voor benzine, laat staan voor een opknapbeurt.  Uiteindelijk heb ik hem voor honderd gulden verkocht aan een buurtgenoot, die zich om “het beessie” bekommerde. Hopelijk heeft die hem behandeld, zoals hij eigenlijk verdiende.        

Moederinstinct

Ik weet nog dat ik voorovergebogen bij het rek stond, onhandig manoeuvererend met die beugel. Ik zuchtte en steunde en vervloekte dat stomme  rotslot. Mijn vriendin stond naast me en keek toe. Toen ik me, verkrampt en één en al frons, oprichtte en haar aankeek, schudde ze langzaam haar hoofd en zei: “Waarom ben jij toch altijd zo negatief?” Ze zei het niet scherp en veroordelend, eerder verwonderd en – besef ik nu – met mededogen. Ze had oprecht met me te doen.

Op dat moment was ik natuurlijk diep beledigd. Waarom steunde ze me niet? Waarom klaagde ze niet lekker met me mee, onder het motto “gedeelde smart is halve smart”? Maar mijn vriendin had geen zin in dat spelletje. Zij genoot van het  weekendje weg in die grote, spannende stad en was niet van plan haar plezier te laten vergallen door een roestig fietsslot. Mijn vriendin wist toen al, wat ik pas vele jaren later zou leren: dat het niet gaat om wat er gebeurt, maar om hoe je ermee omgaat. Dát is de sleutel tot een gelukkig leven.

Anderhalf jaar geleden stierf de man van mijn Canadese tante aan de spierziekte ALS. In een paar maanden tijd moest mijn tante afscheid nemen van haar grote liefde, met wie ze drie kinderen had grootgebracht, ontelbare reizen had gemaakt en nog zo veel plannen had. Voor mij, kind uit een ongelukkig huwelijk, waren deze oom en tante het bewijs dat ware liefde geen uiterste houdbaarheidsdatum kent. Een voorbeeld van hoe het óók kon.

Eerst bezorgd, later vol bewondering volgde ik mijn tante in de maanden na de dood van mijn oom. Ja, ze was verschrikkelijk verdrietig. Maar ze ging er niet aan onderdoor. Sterk en dapper hield ze zich staande. Per mail hield ze familie en vrienden op de hoogte van haar wel en wee. Een paar maanden geleden vertelde ze, dat ze had besloten Engelse les te gaan geven in Rwanda. Omdat de voertaal in dat land is overgegaan van Frans naar Engels, is er grote behoefte aan leraren die die taal beheersen. Vol goede moed vertrok mijn tante een maand geleden naar Kigali, waar ze te maken kreeg met chaos en bureaucratie. Ze wordt van het kastje naar de muur gestuurd en heeft tot op heden nog geen les gegeven. Maar klagen doet ze niet. Geamuseerd en met milde spot doet ze verslag van haar ervaringen. Een vrouw van de wereld, die zich niet uit het veld laat slaan. Zo kan het dus óók.

http://www.akilahinstitute.org/

Ik ontmoette WIM dankzij mijn echtgenoot. Die leerde hem kennen op een boekpresentatie en was meteen van hem onder de indruk. Thuis vertelde hij enthousiast over zijn nieuwe kennis. Zo kwam het, dat ook ik in de ban raakte van WIM. Dat is het leuke van WIM: hij spreekt iedereen aan. Man of vrouw, oud of jong. Zelf is WIM niet zo jong. In tegendeel: hij is zo oud als de wereld. Dat merk je, als je WIM omarmt. Dan is het, of hij er altijd is geweest.

WIM is het geesteskind van Frits Löhnen. Deze mental coach van o.a. Henny Huisman en Ernst-Daniël Smid (ik bedoel maar!) schreef het boek ‘De mentale evolutie’. Daarin legt hij “stap voor stap uit hoe het systeem mens in elkaar zit, zodat je de mental coach kunt worden van jezelf”. Van het boek heb ik alleen pagina 52 gelezen. Toen zag ik het licht.

Als er iets gebeurt waardoor je in de stress schiet of boos wordt, zegt Löhnen op die pagina, denk dan aan WIM:

1. Wat is er aan de hand?
2. Is dat zo erg?
3. Maak je niet druk!

Het klinkt simpel, en ik kan je vertellen: dat is het ook. Juist doordat het zo simpel is, viel bij mij het kwartje. Eindelijk! 

Probeer het zelf maar eens. Je zult zien: je raakt net zo verslingerd aan WIM als ik.

En dat stelt me voor allerlei dilemma’s. Ten eerste praktisch: hoe kom ik er achter waar onze anonieme repareerheld woont? Maar ook moreel: is het niet een beetje laat om die stofzuiger nog terug te vragen? Had ik dat niet meteen moeten doen? En is het officieel nog wel mijn stofzuiger, of vervalt je eigendomsrecht zodra je iets aan de straat zet?   

Mijn zusje had die stofzuiger nooit weggedaan. Als grondlegster van het Repair Café (www.repaircafe.nl) doordringt zij mensen er juist van, dat veel oude spullen nog prima op te knappen zijn. In buurthuizen en andere  ontmoetingscentra geeft ze mensen de gelegenheid om hun kapotte spullen zelf te repareren, onder leiding van vrijwilligers. Dat zijn veelal sympathieke vijftigplussers, opgegroeid in een tijd waarin iets pas werd weggegooid als het uit elkaar viel (en zelfs dan vaak nog niet). Grote kans dat mijn anonieme held ook zo’n vijftigplusser is. Bij nader inzien gun ik hem als geen ander mijn oude stofzuiger. Dat –ie  nog maar jaren mag zuigen als een zonnetje!

Soms vond ik zo’n ‘goed gesprek’ best vermoeiend. Want soms wist ik niet meteen wat ik ergens van vond. Bijvoorbeeld als iemand iets vertelde wat ik helemaal niet kende of herkende. Dan zocht ik koortsachtig naar de - in mijn ogen - juiste reactie. Daar was ik zo druk mee bezig, dat ik eigenlijk helemaal niet goed meer luisterde. Het kwam niet in me op, dat ik best eens gewoon mijn mond kon houden. Dat dat niet passief was, maar juist getuigde van aandacht voor de ander. Op de dag dat ik de opdracht uitvoerde, voelde ik me in eerste instantie dan ook wat ongemakkelijk. Maar dat gevoel verdween al snel. In plaats van bezig te zijn met mijn eigen gedachten, stelde ik me volledig in op mijn gesprekspartners. 

Eerlijk gezegd vond ik het een verademing om niets te hoeven doen met mijn eigen gedachten. Ik kon ze gewoon laten gaan! En doordat ik de gesprekken niet stuurde, namen die soms een verrassende wending. De mooiste ervaring had ik tijdens een gesprek met iemand die ik eigenlijk niet zo graag mag. Normaal gesproken ga ik contact met deze persoon liever uit de weg. Deze keer stelde ik me voor het eerst helemaal voor hem open. En opeens zag ik, dat die ander ook best een leuke kant had. Hij straalde. Even was ik mezelf en al mijn meningen helemaal vergeten. Daarvoor in de plaats was een nieuwe ruimte ontstaan, groot en fris en vol uitdagingen, waar ik eindeloos zou kunnen ronddwalen.